Vandaag staat de Sagrada Familia op het programma. We hebben weer heel leep thuis al kaartjes gekocht, want die zijn snel uitverkocht.
Maar eerst stappen we een metrostation verder uit bij Hospital de la Sante Creu I Sant Pau, een ziekenhuiscomplex van Montaner in de modernistische stijl. Erg imposant en elegant. Het moderne ziekenhuis staat even verderop, maar dat hopen we niet te bezoeken.
Over de Avinguda Gaudi loop je in een kwartier naar de Sagrada en is aangenaam beplant met schaduwgevende platanen. De wandelaar is koning, je mag er verder alleen fietsen.
De Sagrada is het absolute meesterwerk van Gaudi. Het ultieme godshuis, een prachtige ode aan Jesus. Hij heeft er tientallen jaren aan gewerkt, tot aan zijn dood. Maar toen was het nog lang niet af. Tot op de dag van vandaag wordt er nog volop gebouwd. Dat was natuurlijk in de Middeleeuwen een normaal verschijnsel.
Eenmaal binnen worden we verrast door een sprookjesachtig woud van boomvormige pilaren en simpele maar felgekleurde glas-in-lood ramen. Wat een luchtigheid en elegantie! Maar ook worden we getracteerd op een concert voor orgel en slijptol. Binnen gaat het werk gewoon door, bezoekers of geen bezoekers. Met de woorden van Gaudi: het echt belangrijke bereiken, kost altijd opofferingen.
De vele kunstwerken binnen en buiten vormen een welluidende cathechismus over het leven van Jesus, en stralen devotie uit. Zie de tekst van het onze-vader in brons in het Catalaans, met eromheen dezelfde tekst in vele andere talen. Of de kus van Judas, met links daarvan een sudoku-avant-la-lettre (waarover wellicht later). Vele combinaties ervan vormen het gekende getal drieendertig. Of de Christus aan kruis, hangend onder een soort heilige parapluie. De drommen Japanners en Chinezen fotograferen dit alles grif. Liefst met de pas aangeschafte selfie-stick. Maar vlak ook de rest van de pelgrims niet uit.
Daarna is het tijd voor Parc de la Ciutadella, een van de weinige 'groene longen' van de stad. Het is het voormalige terrein van de wereldtentoonstelling van 1888. De Arc del Triomf vormde hiervan de hoofdingang. Er is een imposante fontijn, waarnaast het koel toeven is.
Na een snel broodje tonijn vervoegen we ons bij het Born Cultureel Centrum voor een stukje muziek. De aankondiging is 'mediterrane muziek, met zang, declaratie en improvisatie'. Het blijkt een sympathiek trio te zijn met plukbas (doghouse in het Amerikaans), flugelhorn en bandoneon. Een nogal ongebruikelijke bezetting, die erg goed uitpakt. Vrolijkheid alswel diepe weemoed in de muziek, en gezellige aankondigingen in het Catalaans, waar we geen hout van snappen. En smeuige improvisatie over en weer. Daar kunnen de jazz-artiesten die erna komen, nog een puntje aan zuigen. Maar ja, je kan niet alles hebben in het leven. Al met al weer een prettig dagje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten