Weer naar huis

Beste vrienden en volgers,

De aardige mensen aan de hotelreceptie printen onze boardingkaarten even voor ons uit. We moeten ze wel even naar ze toe mailen. Dat kan ter plekke met het wifi-netwerk. En natuurlijk mogen de koffers even achter de balie tot we echt vertrekken.

Buiten is een waar pandemonium van tifosi van start gegaan. Er komen nu zelfs kilts voorbij. Het geleegde fust wordt netjes in de goot gedeponeerd. Maar het is wel al behoorlijk veel, zo tegen elfen. Maar niemand wordt vervelend.

Als er ergens een scheepvaartmuseum is, moeten we altijd even gaan kijken. Die van Barcelona verdient geen gouden palmen, maar is voor de liefhebber toch interessant. Plaats van vestiging is heel toepasselijk de voormalige marine-arsenalen. En heel vroeger werden hier ook galeien gebouwd. Maar de scheepsbouw werd op een gegeven moment verplaatst, omdat de schepen te groot werden.

Het pronkstuk van het museum is een 1:1 replica van een christelijk galei uit 1571, ter memoratie van de slag bij Lepanto 400 jaar terug. Het orgineel is hier ook gebouwd indertijd, dus het past precies. Overigens hebben de musea in Venetie, Genua en Istanbul ook een galei.

Verder slenteren een tijd we over de oude haven, die herschapen is in een jachthaven, met terrasjes, winkels, en flaneerboulevards. Op een grasveldje komt een fijne salsaband de sfeer completeren.

Dan is het tijd om de trein naar het Aeroport te nemen en het luchtruim te kiezen. Vanavond weer in onze eigen bedjes dromen.

 

Parc Montjuïc, Fondació Miró en FC Bilbao

Vandaag (vrijdag) nemen we de metro naar plaça deEspagna, en beklimmen van daar uit Montjuïc. Een parkachtig landschap, met een schitterend uitzicht over de hele stad. Boven de zogenaamde magische fontijn ligt het Museo National de Catalunya. Volgende keer gaan we er naar binnen, maar in Madrid hebben we al uitgebreid gemuseumd.

Het Fondació Miró ligt wat verderop en is hanteerbaarder. We zeggen wel klimmen, maar overal gaan er roltrappen omhoog. Aangezien de zon toch begint de prikken, maken we er dankbaar gebruik van. Het Miró museum is zeer de moeite waard, de vaste collectie omvat mooie voorbeelden van het hele oeuvre, en het museum zelf is ook een bezichtiging meer dan waard. En ook de restauratie mag er wezen. 

 

 

Miró heeft het museum zelf gesticht, en de familie en een Japanse verzamelaar hebben hun collectie ruimhartig ter beschikking gesteld.



Als we lekker op de trappen voor het Museo National in het zonnetje zitten, beginnen de mensen voor het avondprogramma in het park binnen te stromen. In het Olympisch Stadion treedt vanavond AC/DC op. Voor de andersdenkenden: harde gitaarrock uit Australie. In moderne kringen wordt dit tot de klassieke muziek gerekend. De band is al sinds de jaren 70 in bussines. Verder speelt FC Bilbao morgen in hier in Camp Nou de finale tegen Barcelona en is het gebied rond de magische fontijn ingericht als fancentrum voor de tifosi van Bilbao, natuurlijk met rijen biertappen en een mega TV-scherm. Veiligheidshalve is de Barcelona-pendant aan de andere kant van de stad gesitueerd.

De AC/DC - gangers zijn voornamelijk in zwart T-shirt gekleed, met met opschrift AC/DC of Back in Black, en rode plastic duivelshorentjes op het hoofd. Het stadion kan er 40.000 herbergen. De Bilbao-tifosi zijn in de clubkleuren gekleed (wit-rode banen) of in de groene spelers-shirtjes. Veel baskische alpino-petten, zwart of in de club-kleuren. Gezien de enorme hoeveelheid opgestapelde biervaten is ook hier de nodige aanloop te verwachten. Van enige animositeit is geen enkele sprake, er wordt uitbundig feest gevierd. Gezamelijk (ook de toeristen) wonen we naast de magische fontijn een concert bij van een catalaanse AC/DC-tribute band. Lekker hard. Het fontijn-spektakel valt een beetje in het water, maar dat geeft niet. In de stad wordt ook flink feest gevierd. In de straat van ons hotel is het een vrolijke boel. Ons tapas-restaurant is om half elf afgeladen. Maar we kunnen er nog wel bij. Onze good-luck wensen aan de aanwezige rood-witten wordt zeer op prijs gesteld. En we moeten aan de obers beloven dat we volgend jaar terug moeten komen. Nou, graag. Een erg leuke stad, Barcelona. We hebben nog niet de helft gedaan van wat mogelijk is. Maar wel 100% genoten!

Sagrada Familia

Best vrienden en volgers,

Vandaag staat de Sagrada Familia op het programma. We hebben weer heel leep thuis al kaartjes gekocht, want die zijn snel uitverkocht.

Maar eerst stappen we een metrostation verder uit bij Hospital de la Sante Creu I Sant Pau, een ziekenhuiscomplex van Montaner in de modernistische stijl. Erg imposant en elegant. Het moderne ziekenhuis staat even verderop, maar dat hopen we niet te bezoeken.

Over de Avinguda Gaudi loop je in een kwartier naar de Sagrada en is aangenaam beplant met schaduwgevende platanen. De wandelaar is koning, je mag er verder alleen fietsen.

De Sagrada is het absolute meesterwerk van Gaudi. Het ultieme godshuis, een prachtige ode aan Jesus. Hij heeft er tientallen jaren aan gewerkt, tot aan zijn dood. Maar toen was het nog lang niet af. Tot op de dag van vandaag wordt er nog volop gebouwd. Dat was natuurlijk in de Middeleeuwen een normaal verschijnsel.

Eenmaal binnen worden we verrast door een sprookjesachtig woud van boomvormige pilaren en simpele maar felgekleurde glas-in-lood ramen. Wat een luchtigheid en elegantie! Maar ook worden we getracteerd op een concert voor orgel en slijptol. Binnen gaat het werk gewoon door, bezoekers of geen bezoekers. Met de woorden van Gaudi: het echt belangrijke bereiken, kost altijd opofferingen.

 

 

De vele kunstwerken binnen en buiten vormen een welluidende cathechismus over het leven van Jesus, en stralen devotie uit. Zie de tekst van het onze-vader in brons in het Catalaans, met eromheen dezelfde tekst in vele andere talen. Of de kus van Judas, met links daarvan een sudoku-avant-la-lettre (waarover wellicht later). Vele combinaties ervan vormen het gekende getal drieendertig. Of de Christus aan kruis, hangend onder een soort heilige parapluie. De drommen Japanners en Chinezen fotograferen dit alles grif. Liefst met de pas aangeschafte selfie-stick. Maar vlak ook de rest van de pelgrims niet uit.

Daarna is het tijd voor Parc de la Ciutadella, een van de weinige 'groene longen' van de stad. Het is het voormalige terrein van de wereldtentoonstelling van 1888. De Arc del Triomf vormde hiervan de hoofdingang. Er is een imposante fontijn, waarnaast het koel toeven is.

Na een snel broodje tonijn vervoegen we ons bij het Born Cultureel Centrum voor een stukje muziek. De aankondiging is 'mediterrane muziek, met zang, declaratie en improvisatie'. Het blijkt een sympathiek trio te zijn met plukbas (doghouse in het Amerikaans), flugelhorn en bandoneon. Een nogal ongebruikelijke bezetting, die erg goed uitpakt. Vrolijkheid alswel diepe weemoed in de muziek, en gezellige aankondigingen in het Catalaans, waar we geen hout van snappen. En smeuige improvisatie over en weer. Daar kunnen de jazz-artiesten die erna komen, nog een puntje aan zuigen. Maar ja, je kan niet alles hebben in het leven. Al met al weer een prettig dagje.

　

Eixample en Gaudi

Best vrienden envolgers,

Vandaag nemen we een kijkje in de wijk Eixample (uitbreiding). Hier zijn volop voorbeelden te bewonderen van de architectuurstijl Modernisme. In de rest van de wereld heet het Art Nouveau, maar in Barcelona heeft het een eigen twist. De Eixample dateert van eind negentiende eeuw, toen de stad uit haar voegen barstte, en er veel ruimte nodig was. Het stratenplan is zijn op z'n New Yorks, dat wil zeggen een raster. Diagonaal door dit patroon loopt een avenue, die heel toepasselijk Diagonal heet.

(hoe krijgt opa zijn peeuwende kleinzoon stil?)

Het modernisme was erg in trek bij de rijken, die allemaal wel zo'n mooi versierd huis wilden in de nieuwe wijk. Gaudi is natuurlijk de beroemdste exponent van het modernisme, maar zeker niet de enige succesvolle. Maar hij was wel geniaal in zijn onregelmatige organische vormgeving. Op de Passeig de Gracia staat een rijtje panden van achtereenvolgens Gaudi, Puig en Montaner. Allemaal totaal verschillend, en allemaal prachtig.

Het conservatorium is gebouwd als conservatorium en is als zodanig nog in gebruik. Als we even naar binnen sneaken, zien we het prachtige interieur met decoraties in muziekstijl. Van boven klinken oefenklanken op een piano. Beethoven. De leslocalen hebben alle whiteboards voorzien van lijnen om de noten op te schrijven die de leerlingen mogen kraken. De aula is om te zoenen.

                                          de aula in het conservatorium

Helaas veranderde vrij snel de algemene smaak naar veel strakker (Art Deco en erger). In de loop van de tijd is dan ook veel van het modernisme verdwenen, gesloopt of verbouwd. Maar sinds enige decennia is de waardering helemaal terug en wordt er alleen nog maar gerestaureerd.

                                                De Gaudi op de Passeig de Gracia

Vandaag was al met al een waardevolle aanvulling op wat we aan Art Nouveau hebben gezien in Parijs, Nancy, Praag, Brussel enz. enz. Het boekje van Jo Dominicus komt erg van pas.
Een beetje jammer is dat al die rechte straten uitnodigen tot scheuren. Dat doen de alom aanwezige scooters met verve. Maar goed, een beetje Spanjaard of Catalaan geeft niet om een beetje lawaai. Men zit doedgemoedereerd op een halve meter afstand op het terras, een koel wijntje te drinken, met een schaaltje octopus. Mmm, geen slecht idee voor vanavond.

                                                      (wat doet deze hier?)

Barcelona - Parque Grüell

Lieve vrienden en volgers,

Twee haltes met de metro en we staan bij het station waar de HSL ons naar Barcelona zal flitsen. Het is groot en modern, maar pal ernaast is nog het RAI-vormige oude station. Met een tropisch palmenbos erin en een vijver met schildpadjes. Weer eens wat anders dan een museum vol impressonisten.

 

De HSL gaat echt 300 km/h en is van Siemens en niet van AnsaldoBreda. Binnen de drie uur zijn we in hartje Barcelona gearriveerd. Echt super. Vliegen kan ook, maar dan moet je eindeloos heen en weer van en naar vliegvelden, door roentgen-kontroles, en allerlei ander geneuzel. En nu zien we nog wat van het Spaanse landschap. Niet eens zo erg droog deze tijd van het jaar. Veel olijfbomen.

In Barcelona kopen we een 10-rittenkaart voor de metro (een carnet in het frans) en rollen naar de Ramblas. Dat is de centrale avenue, vol met toerisme, terassen, restaurants, tapa-bars, opstoppingen, een theater, lawaai en levendigheid. In een zijstraat vinden we ons hotel Rialto met een rustige kamer achteraf.

 

Na het droppen van de tassen besluiten we meteen maar naar Parque Grüell te gaan. Dat was oorspronkelijk een villapark, te ontwikkelen door signor Grüell, en te ontwerpen door Gaudi. Het villapark is er nooit van gekomen helaas. Maaar wat er wel is: een marktplein, een Gaudi-villa, (heeft ie 20 jaar gewoond), een poortgebouw, een portierswoning, en natuurlijk het park, is nu wereld erfgoed. En erg druk.

 

Om vijf uur kunnen we kaartjes kopen voor half zeven. Maar zeer de moeite waard. Weinig middelen, veel effect. Gaudi gebruikte de mislukkingen van de productie van een ceramiekfabriek voor de ornamenten. Je ziet de schoteltjes in het plafond zitten als je het weet.

 

We babbelen nog even met een dame uit Noord-Ierland, die hier met haar zussen is tgv haar 60e verjaardag. Op het marktplein met een hemels uitzicht op de stad en de zee.

Dan: op naar de tapas in de stad. We vinden een aardig tapas-barretje, en eten o.a. gefrituurde artisjokken uit een puntzak, geroosterde groene pepers in olijfolie en heerlijke garnalen in een ailloli sausje. Genoeg nu voor een eerste dagje Barca. Het ziet er niet erg Spaans uit, eerder Frans. Maar dat is dichtbij. Laten we het houden op Catalaans.

 

 

 

 

 

Reina Sofia en Palacio Real

Het vandaag nog Pinksteren dus we slapen lekker uit. Morgen moeten we een andere smoes verzinnen. We wandelen door de oude stad naar het Plaza Mayor. Een toeristentrekpleister van jewelste. Van oudsher werden hier markten gehouden. Met een ruiterstandbeeld van Philips III.

Dan door naar de Kathedraal. Die is niet erg oud, en is pas in de jaren tachtig ingewijd. In de tijd van de gothiek was Madrid nog een onbetekenend stadje. Pas toen Philips de tweede het hof naar Madrid verplaatste, werd het groter. Het interieur van de kathedraal is neogothisch en sober, met leuke moderne kleurige zolderingen. De buitenarchitectuur past bij het naastgelegen Koninklijk Paleis (a la Versailles). Dat is een loei van een ding. Erg imposant (was de bedoeling ook natuurlijk). Wellicht hebben we later op de dag nog tijd om er een kijkje te nemen.

 

Het Reina Sofia museum herbergt een werkelijk reusachtige collectie moderne kunst. Erg veel is wat we noemen klassieke moderne kunst, van de tijd van Gris, Kandinsky en Miro. De bekende werken zijn smaakvol en zorgvuldig ingebed in de tijdgeest, met werken van onbekendere kunstenaars, brieven, kunsttijdschriften en films uit de betreffende kunstperiode. Het is onbegonnen werk om alles in te nemen, en eerlijk gezegd vinden we niet helemaal alles ons kopje thee, vooral als de jaren 60 aan de beurt komen. Er is ook een afdeling Cobra, met een toch weer een paar mooie Appels en Corneilles.

We nemen de metro terug naar het koninklijk paleis, want na zessen mag je er gratis in. Wel even je EU-paspoort laten zien. We zijn bepaald niet enigen, want er staat nu een serieuze wachtrij. Maar het stroomt toch lekker door. Binnen mogen we ons vergapen aan de tapijten, empire meubelen, reusachtige vergulde spiegels en gouden tronen.

Voor de liefhebber zijn er vele plafondschilderingen van Tiepolo, een muziekkamer met strijkinstumenten voor een kwartet, gemaakt door Stradivarius en een prachtige chinoiserie-kamer. We voelen ons de koning te rijk. Met pootjes als die van tekkels strompelen we het hotel weer binnen. Morgen nemen we de TGV naar Barcelona.

　

　

　

　

Prado

Beste vrienden en volgers,

Gisteren zijn we nog een hapje wezen eten bij Ciudad del Tui, bij het hotel om de hoek. Zo tegen half tien begint de loop er een beetje in te komen. Men belooft goed Spaans eten, voor niet te duur. In de zaak doet een imposante verzameling grootbeeld TV-schermen geluidloos verslag van Real Madrid - Getafe CF (7-3). Verder een aangename mengeling van locals en toeristen. De pot schaft Gallicische tonijn-pastij vooraf, en dan gamba's van het rooster en een zeer flinke zwaardvis-filet. Weggespoeld met een fles bronwater en een dito witte Val do Xuliana. Fris als een hoentje. En inderdaad goed te betalen. De Hermandad zit aan de bar met een cerveca. Verderop in het voetgangersgebied is het nog steeds een gezellige boel. Wel opletten, want niet iedereen is meer nuchter, en er lopen dames met korte rokjes en hoge hakken zaken te doen, de Afrikanen doen ook goede zaken met illegale neptassen. Die liggen op een laken met aan elke punt een touw, zodat bij een onverhoopte overhaaste aftocht de koopwaar in een zwiep meekan. En er zijn vermoedelijk ook de nodige pickpockets.

　

Maar toch vooral veel mensen gezellig aan het flaneren en babbelen met elkaar. Op terrasjes, achter de kinderwagen, in de KFC of gewoon op straat. Het gonst ervan. Later vinden we nog de Tapa Tapa, ons aanbevolen in de reisboekjes. Maar we hebben nu al een stamrestaurant in Madrid ...

Na een welverdiend zondagochtend-uitslapertje en een laat ontbijt nemen we lijn twee naar het Prado. Gelukkig hebben we een plan, want wat een enorm museum is dat! Plan A is wat ambitieus (gewoon overal langs), dus houden we plan B achter de hand (een lijst met 50 must-see werken).

Na een dik uur hebben we een zaal met 10 gast-picasso's uit Basel verorberd, vermengd met de nodige lappen Rubens en verdere tijdgenoten, die naar verluidt Picasso hebben geinsprireerd. We voeren het tempo iets op, want plan A komt in gevaar. Maar ruim tijd nemen we voor Velazquez, Hieronimus Bosch en el Greco, want dat vinden wij het mooist. Las meninas (Velazquez) en de tuin der Lusten ( Bosch) doen we zelfs twee keer.

Uiteindelijk slaagt plan B volledig, en strandt plan A heroisch op 70%. Maar dan is het al tegen half zeven. Het is dan ook al stikdruk geworden. Volledig voldaan wand(k)elen we naar buiten, waar een zonnetje schijn met een koel briesje. Overigens heeft het Prado een geweldige website, waar enorm veel op staat. En alles is uit te vergroten.